Fyrir fimmtán árum þegar ég skráði mig í Myndlistaskóla Reykjavíkur vissi ég ekkert hvert stefndi. Ég fann bara fyrir þessari miklu þörf til að prófa að mála. Mig klæjaði eiginlega í fingurna og hugsaði til þess tíma þegar ég var dáleidd af móður minni aðeins nítján ára gömul til að muna fyrri jarðvistir. Í dáleiðslunni upplifði ég mig sem listmálara og fór inn á vinnustofu mína. Móðir mín var svo skynsöm að hún lét mig taka upp pensil og byrja að mála. Ég hef aldrei getað gleymt tilfinningunni sem ég fékk í fingurna. Þetta var árið 1987.

Ég hef horft á föður minn, Thulin Johansen, teikna alla tíð og mála þegar ég var lítil, en sýndi sjálf engan áhuga á myndlist eða teikningu og sýndi enga sérstaka hæfileika á því sviði heldur. Það verður bara að segjast eins og er.

Langalangafi minn, Einar H. Kvaran, stofnaði Sálarrannsóknafélag Íslands ásamt Haraldi Níelssyni. Hann og Gíslína Gísladóttir Kvaran, kona hans, voru bæði mjög næm. Þaðan koma hæfileikarnir. Ég var mjög skyggn sem barn og var ákveðið að láta loka fyrir skyggnina tímabundið. Ég ólst upp við miðilsfundi og margir af bestu miðlum Breta komu í helgarheimsóknir til okkar. Ég fékk oft að sitja með á þá fundi. Þegar ég var um tvítugt fór móðir mín, Matthildur Arnalds, að þjálfa mig. Hún hefur unnið að andlegum málum og þróun í hátt í þrjátíu ár. Þannig má segja að ég hafi fengið þetta með móðurmjólkinni. Við höfum farið þessa leið saman, sem hefur gefið mér einstaklega mikið. Enda veit ég fátt eins spennandi og þetta viðfangsefni.

Eftir frumraun mína í Myndlistaskóla Reykjavíkur lá leiðin í Myndlistaskóla Kópavogs þar sem ég sótti ýmis námskeið hjá mörgum kennurum í um tíu ár. Ég málaði landslagsmyndir í mörg ár, bæði með vatns- og olíulitum. Ég var alltaf að leita að því hvar ég ætti heima, leita að minni leið inn í myndlistina. Ég fór meira og meira út í abstrakt þar sem ég fann fyrir frelsun og meira flæði.

Árið 2007 urðu alger tímamót hjá mér. Þá fann ég að ég var algerlega tilbúin að fara aftur af stað í andlega vinnu, þróun. Mig þyrsti í þekkingu. Ég var mjög móttækileg, þar sem ég hafði byrjað svo ung að árum í andlegri vinnu, og opnaðist fljótt aftur. Ég fékk að koma inn í hóp sem móðir mín er í, eins konar þróunarhóp. Fundirnir eru haldnir heima hjá henni en sá sem fer fyrir hópnum er Páll Sigurvinsson frá Hellissandi. Þau hjónin, Páll og Hanna Ragnarsdóttir, koma reglulega til Reykjavíkur til fundarsetu. Þessir fundir urðu ein mestu straumhvörf í lífi mínu. Á sama tíma var ég búin að taka ákvörðun um að myndlistin tæki völdin í lífi mínu. Myndlistin yrði framtíð mín. Ég var búin að gera mér grein fyrir að ég hefði sterka þörf fyrir að mála og sinna myndlistinni. Þessi tilfinning varð sterkari með ári hverju. Þetta var ekki bara tilfinning heldur þörf og nauðsyn fyrir mig. Að skapa og tjá mig. Þarna var ég í tímum hjá Bjarna Sigurbjörnssyni myndlistarmanni sem hafði hvað mest áhrif á mig af öllum. Ég var mjög leitandi en hann var snillingur að fá það mesta og besta úr hverjum nemanda. Hann veitti ákveðið frelsi, ýtti undir sköpunargleði en gerði miklar kröfur til nemandans. Hann fékk fólk til að þenja sig út að ystu mörkum, þannig að það var eins og maður spryngi út í höndunum á honum. Hann var svo kraftmikill. Enda kom að því að maður þróaðist, fann sinn eigin farveg og eigin stíl. Bjarni hvatti mig til að fara að leika mér með áferðir og aðferðir og nota eingöngu einn lit. Ég valdi hvítan lit. Hann er svo hreinn. Ég gerði margar þykkar, efnismiklar myndir en fljótt fann ég fyrir takmörkun hvíta litarins. Ég ákvað því að fara í andstæða litinn og hóf að mála með svörtu. Þá var sem eitthvað gerðist. Ég fór á algert flug. Það varð einhvers konar opnun. Ég bara málaði og málaði og fékk mikla útrás í að tjá mig andlega sem tilfinningalega. Pensillinn dansaði í ósjálfráðum hreyfingum á striganum, eða ég notaði hendurnar til að þekja strigann með þykkri málningu. Flæðið var óendanlegt.

Á sama tíma varð mikil andleg opnun hjá mér á fundunum. Ég fór að sjá miklu meira og það varð miklu meiri skynjun hjá mér. Svo kom að því að ég fékk að vita að ég fengi það hlutverk að koma með eitthvað nýtt til jarðarinnar sem hefði ekki komið áður. Ég gerði mér enga grein fyrir því þá hvað það var.

Það er víst engin tilviljun að ég er að mála og vinn samhliða að andlegri þróun. En í dag er ég í raun farin úr spíritismanum – spíritisminn er fortíðin, þátíð. Ég er farin að vinna – stödd í framvindunni, er að vinna í þróuninni með orku sem breytir fólki. Það eru tæplega tvö ár síðan ég byrjaði að taka þátt í þróuninni. Það sem ég fékk í hendurnar var gríðarlega stórt verkefni. Þar sem ég er sérstaklega opin og móttækileg get ég gripið eða móttekið orku úr geimnum. Þessi orka fer í gegnum mig í málverkið. Orkan er frá plánetunni Vúlkan og ég hef tekið það að mér að vera talsmaður orkunnar. Vúlkan er þróaðri pláneta en plánetan jörð. Orkan þaðan heitir flúoríð-orka og er umbreytingarorka. Við jarðarbúar þurfum að fá þessa orku hingað niður á jörðina til að hækka tíðni manna og jarðarinnar.

Ég er í raun að skoða hvað er fyrir framan; kem með framtíðina inn í nútíðina. Boðberi þess sem koma skal. Þetta geri ég í gegnum málverkið. En ég geri það ekki ein. Það hafa verið valdir einstaklingar sem eru í raun bakland þessa alls: Matthildur Arnalds og hjónin Hanna Ragnarsdóttir og Páll Sigurvinsson, sem fer fyrir hópnum. Páll er maður úr framtíðinni. Hann er í raun ekki kominn. Hann sér því og veit hvað koma skal í þróuninni. Frá honum kemur öll þessi þekking. Hann hefur verið leiðbeinandi minn eða stjórnandi síðastliðin tvö ár, en ég hef lært að skynja þetta sjálf og upplifa.

Ég er algerlega sannfærð um tilvist þessa alls og þess sem er á bak við verkin mín. Hlutverk Páls er að vísa mér leiðina svo ég geti gert það sem ég var kvödd til að gera. Undir hans handleiðslu hefur mér tekist það hingað til. Fyrir mig eru það forréttindi að fá þetta tækifæri til að fá þessa kennslu og leiðsögn og þróast og gera andlegt gagn.

Vúlkan er líka hýsill margra þátta annarra sólkerfa. Vúlkan sýnir mér einkenni annarra plánetna nálægt sér, það er að segja litatóna. Ég er ein af samböndum plánetunnar Vúlkan, en það eru fleiri. Þótt ég hafi tekið það að mér að vera málsvari kraftsins, þá verður hann að standa fyrir sínu. En eiginleiki Vúlkan er ótæmandi. Þegar ég byrjaði að mála svörtu myndirnar fór það ekki á milli mála, orkan var fyrir hendi. Það breyttist allt. Ég málaði af slíkri innlifun að það var sem ég væri ekki lengur í þessum heimi.

Ég ákveð ekki fyrirfram hvað ég mála, ég bara byrja og gleymi mér í flæðinu. Ég er mjög hamingjusöm þegar ég mála og gef mikið af mér í myndirnar. Ég vinn mikið með höndunum, spaða og pensli. Ég mynda mikið af spírölum í verkum mínum; það kom alveg ósjálfrátt. Ég vinn yfirleitt mjög hratt og leyfi tilfinningunum að taka völdin. Það er mér nauðsynlegt í myndsköpuninni. Ég tjái mig mjög frjálslega, enda er ég mjög opin manneskja. Oft er líka eins og hendurnar ráði sjálfar ferðinni í ósjálfráðum hreyfingum og þá verður til ósjálfrátt mynstur. Það er stundum eins og ég hugsi með höndunum. Það hentar mér þess vegna vel að mála stórar myndir þar sem ég get leyft stórum handahreyfingum að leika frjálst um strigann. Striginn sem miðill hentar mér mjög vel í því sem ég
er að gera í dag. Ég spila mjög fallega tónlist, frekar hátt, og gef flæðinu lausan tauminn. Stundum fæ ég sýnir þegar ég byrja að mála og sé útlínur einhverra staða í geimnum, og áður en ég veit af er ég farin að mála það sem ég sé. Oft er þetta eins og eins konar landakort og landslag sem ég veit að er frá Vúlkan.

Þetta er bara þróun. En ég fer svo í allt aðrar stellingar þegar ég legg lokahönd á verkin. Það er eins og annars konar tjáning. Rólegri, eins og hugleiðing. Meiri yfirvegun. Það er ekki síður á þeim stundum sem hvað mest af orkunni fer frá mér í myndirnar. Ég algerlega gleymi mér og er á valdi skynjunar og orkunnar. Þannig skynja ég verkið í heild sinni, eins og augu mín nái að vera alls staðar á verkinu í einu, en samt er ég svo langt inni í öðrum heimi.

Af hverju svart, er oft spurt. Mesta flæði eða orku sem ég hef kynnst upplifi ég þegar ég mála svörtu myndirnar. En myndirnar eru alls ekki svartar. Í þeim eru allir litir litrófsins, rétt eins og ég hefði málað allt litrófið og svo svart yfir. Litirnir eru í orkunni. En litur Vúlkans er appelsínurauður.

Þegar ég undirbý sýningu er ég með þann sal í huga þegar ég mála verkin. Ég nota oft óvenjulegar uppsetningar eða innsetningar. Í þessu tilfelli er ég með frekar óhefðbundna uppsetningu á verkunum. Ég hef litlar myndir og þessar litlu myndir eru eins konar innganga inn í svörtu myndirnar. Þarna opna ég inn í svörtu myndirnar og veiti innsýn í þær. Ég er í raun að opna fyrir Vúlkan með þeim og segja sögu Vúlkan. Svörtu myndirnar hafa í raun allt, allan geiminn, í hnotskurn. Þær hafa allt litrófið. Sá sem leyfir sér að skynja getur séð allt frá Vúlkan í gegnum myndirnar.

Vúlkan er hýsill þeirra sem koma til jarðar sem frumkvöðlar, hvort sem er á sviði tækni og vísinda eða lista. Allt byggist á að innleiða liti. Maðurinn er samsettur af litum til breytinga á mönnum og jarðsviði. Vúlkan er ein af mörgum plánetum sem hafa þann eiginleika að stuðla að skörpum breytingum – umbreytingum. Þessar breytingar eru að hluta til þær breytingar sem nú eru í gangi. Þessar breytingar verða manninum fyrst og fremst til hagsbóta.

Mitt hlutverk er að mála og setja orkuna í myndirnar. Fara svo með verkin út um allan heim og dreifa orkunni – áhrifunum. Myndirnar sjá sjálfar um afganginn. Þær eiga að standa fyrir sínu. Vinna sína vinnu. Mitt er því að kynna áhrifin fyrir fólki. Koma fólki að myndunum. Ég byrja á Vúlkan, en svo koma aðrar plánetur inn. Ég vil ekki segja fólki hvað það eigi að upplifa, ég vil gefa öllum frelsi og tækifæri til að eiga sína eigin upplifun.

Laufey Johansen